Jeśli można mówić o jakimkolwiek pozytywnym osiągnięciu komunistów w Chinach, to na pewno do głowy przyjdzie nam wyplenienie zwyczaju krepowania stop kobiecych przez jej matki. Tradycja ta była żywa aż do rewolucji w 1945 roku. Całe pokolenia chińskich kobiet została kalekami na całe życie przez dziwny zwyczaj,który w obecnych czasach i w naszej europejskiej kulturze wydaje nam się bezsensowny i niszczący człowieka. Jeszcze przed obyczajem krępowania stóp, czyli przed czasami dziesiątego wieku naszej ery, panował zwyczaj zamykania kobiet w domu. Zdaje się, że krepowanie stóp było kontynuacją tego wiezienia w domu, bo kobiety ze skrepowanymi stopami, nawet po rozwinięciu bandaży – nie są w stanie przejść więcej niż kilkaset metrów i muszą korzystać z lektyki. Z czasem ten zwyczaj służący uwięzieniu kobiet wszedł na stale do kultury i zmienił kanon piękna kobiety – małe stopy, zdeformowane, zaczęły być uważane za piękne. Deformacja kości prowadziła najczęściej do złamania kości śródstopia. Żeby to ułatwić, kobiety przyjmowały leki zmiękczające kości, co odbijało się skrajnie negatywnie na ich zdrowiu.