W tym okresie odkrycia opierały się głównie na kontynencie europejskim. Wiedza z okresu antycznego uległa wtedy w większości zapomnieniu bądź zatraceniu. Jednocześnie istniała „moda” na przesuwanie granic chrześcijaństwa. Mieszkańcy Zachodu odkrywali ziemie Słowian i chrystianizowały je. Z kolei Normanowie i wikingowie, którzy słynęli z wypraw morskich, dotarli na przykład nad Morze Białe, odkryli przylądek Europy, Nową Ziemię i Spitsbergen, skolonizowali Grenlandię, dotarli też do Ameryki Północnej. Z kolei z Grenlandii została też założona kolonia na półwyspie Labrador. Przemierzano też wschodnią Europę docierając do Morza Kaspijskiego i dalej. Krucjaty z tego okresu również przyczyniły się do rozwoju odkryć geograficznych.