Metody kartograficzne

Dla przedstawiania zjawisk, zdarzeń i obiektów w przestrzeni stosuje się różnorodne metody obrazujące ich charakter, rozmieszczenie i nasilenie. Do najczęściej stosowanych należą:
1. Metoda Unijna — wszelkiego typu izarytmy (izolinie). Izarytmy są to linie łączące punkty o tej samej wartości zjawiska, które ma być przedstawione. Wyznaczenie ich wymaga dużej ilości punktów cechowanych (pomiarowych) przy jednoczesnym stosowaniu interpolacji. Interpolacja polega na wyznaczeniu wartości pośrednich pomiędzy większą i mniejszą wartością pochodzącą z pomiarów terenowych. 2. Metoda powierzchniowa — oparta na liniach zasięgu, czyli najdalszych granic, do których dociera występowanie danego zjawiska. Stosowana jest na mapach geologicznych, glebowych, zasięgu roślin i zwierząt, zasięgu upraw itp. 3. Metoda sygnaturowa, czyli umownych znaków obrazujących np. rodzaj utworów na mapach geologicznych, form powierzchni na mapach morfologicznych, miejsc pomiarowych, rodzajów upraw. 4. Metoda kropkowa — za pomocą kropek obrazowane są bezwzględne rozmiary zjawiska na danej jednostce terytorialnej. W takim wypadku każda kropka odpowiada określonej liczbie elementów zbiorowości. Przykładem takich ujęć mogą być mapy rozmieszczenia ludności. 5 Metoda kartogramu — za pomocą szrafury lub barwy, w ustalonej skali, przedstawiona zostaje intensywność zjawiska na określonym obszarze. Obrazowana jest w ten sposób gęstość zaludnienia itp. 6. Metoda kartodiagramów — przedstawianie zjawisk za pomocą diagramów, których rozmiary są proporcjonalne do wielkości zjawiska występującego na danym obszarze, np. kierunki wiatrów, przepływy wód, obroty handlu zagranicznego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *