Był on włoskim astronomem, astrologiem, fizykiem i filozofem. Stworzył on podstawy nowożytnej fizyki. Uważany jest za jednego z najbardziej kontrowersyjnych i znanych, a w wielu kręgach również cenionego astronoma wszechczasów. Był on przedstawicielem teorii heliocentrycznej, którą później potwierdził Kopernik. Niestety popadł on w konflikt z Kościołem, aż zainteresowała się nim Święta Inkwizycja. W dziele „Dialog o dwóch najważniejszych systemach świata: ptolemeuszowym i kopernikowym” przedstawił rozprawę popularnonaukową, która została podzielona na cztery rozdziały odnoszące się do czterech zagadnień. Pierwszy dotyczył zjawisk ziemskich i niebieskich, drugi dziennego obrotu Ziemi, trzeci rocznego ruchu Ziemi wokół Słońca, a czwarty teorii przypływów. Spośród nich pierwsze trzy były trafne, ale czwarty błędny. Jednocześnie Galileusz jako pierwszy zastosować metodę doświadczalną podczas badania zjawisk przyrody. Udoskonalił on „kompas geometryczny i wojskowy”, wykazał niezależność przyspieszenia ziemskiego od masy, skonstruował termometr, jako pierwszy używał teleskopu do obserwacji gwiazd, planet czy księżyców, skonstruował ulepszony mikroskop, odkrył księżyce Jowisza – Ganimedesa, Io, Europę i Kallisto i wiele innych.
Więcej: Biografia Galileusza